Niewłaściwa diagnostyka rozwarstwienia aorty – wysokie zadośćuczynienie

Pacjent został przyjęty do szpitala z licznymi, niepokojącymi objawami klinicznymi, spośród których dominował silny ból w klatce piersiowej oraz duża trudność z oddychaniem.

Po przyjęciu do szpitala wykonano podstawowe badania laboratoryjne, które wykazały przede wszystkim podwyższony poziom D-dimerów oraz CRP, a także badania obrazowe, które nie wykazały patologii, z wyjątkiem zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa.

Pacjentowi podano silne leki przeciwbólowe, a także wyrównano nadciśnienie tętnicze, co wraz z upływem czasu skutkowało złagodzeniem, ale nie całkowitym ustąpieniem, dolegliwości, z którymi zgłosił się do szpitala.

Mimo tego, po uzyskaniu wspomnianego złagodzenia - a co nastąpiło po kilku dniach hospitalizacji - pacjent został ze szpitala wypisany. Uznano, że przyczyną dolegliwości były zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa; nie wykonano w związku z tym przed wypisem innych badań, w tym echokardiografii, ani badania TK aorty piersiowej.

Po kilku dniach od wypisu stan pacjenta gwałtownie się pogorszył. Wezwano pogotowie ratunkowe, ale niestety, pacjenta nie udało się uratować. Sekcja zwłok wykazała, że przyczyną zgonu było rozwarstwienie aorty. Stwierdzono również ślady gojenia, co oznaczało, że proces rozwarstwienia rozpoczął się kilka dni wcześniej.

W sprawie zasięgnięto opinii biegłego z zakresu kardiologii, który potwierdził, że diagnostyka była w tym przypadku nieprawidłowa (niewystarczająca). Nie wszystkie objawy, a także nieprawidłowe wyniki badań, można było wytłumaczyć zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa. Te właśnie objawy i wyniki nakazywały jednocześnie podjęcie diagnostyki w kierunku rozwarstwienia aorty, a w tym przede wszystkim poprzez wykonanie badania echokardiograficznego (a ewentualnie, albo następnie, TK aorty piersiowej). Wykonanie tych badań dawało realną szansę na wykrycie rzeczywistej choroby oraz podjęcie skutecznego leczenia operacyjnego, tym samym unikając zgonu pacjenta.

W tym stanie rzeczy sąd uznał, że powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości: powodom zasądzono kwoty, których się domagali - po 150.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę w związku ze śmiercią najbliższego członka rodziny.

Kwoty te zasądzone zostały wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od momentu upłynięcia ustawowego terminu na spełnienie przez pozwanego świadczenia, a który wypadał w październiku 2018 roku.

Wyrok nie jest prawomocny.

Powodów w procesie reprezentowali mec. Jolanta Budzowska oraz mec. Michał Krzanowski.