Wewnątrzmaciczna śmierć dziecka – wysokie zadośćuczynienie

Kancelaria BFP reprezentowała powodów w procesie o zadośćuczynienie za śmierć wewnątrzmaciczną dziecka w następstwie błędu medycznego.

W omawianej sprawie pacjentka była w ciąży bliźniaczej powikłanej nadciśnieniem. W związku z tym, z początkiem trzeciego trymestru ciąży została skierowana do szpitala przez jej lekarza prowadzącego.

Z otrzymanym skierowaniem zgłosiła się do szpitala położonego najbliżej miejsca zamieszkania, który nie był jednak szpitalem o najwyższym stopniu referencyjności. Została jednak do tego szpitala przyjęta, po czym wdrożono diagnostykę (badania laboratoryjne, zapisy KTG).

Tak przeprowadzona diagnostyka wskazywała na zagrożenie dla matki i dzieci, a to z powodu objawów stanu przedrzucawkowego, a także nieprawidłowości tętna w prowadzonych zapisach KTG.

Mimo tego, nie podejmowano żadnego działania terapeutycznego. Dopiero po blisko tygodniu hospitalizacji, po prośbach pacjentki i jej rodziny, zdecydowano się na przekazanie jej do ośrodka o najwyższym stopniu referencyjności.

Niestety, było już za późno – w pierwszym badaniu po przekazaniu stwierdzono zgon wewnątrzmaciczny jednego z bliźniaków, a także zagrożenie życia i zdrowia drugiego. Wykonano pilne cięcie cesarskie, ratując jednego z bliźniaków. Natomiast stan urodzeniowy dziecka zmarłego wskazywał na to, że do jego śmierci musiało dojść jeszcze przed przekazaniem pacjentki (prawdopodobnie kilkadziesiąt godzin przed narodzinami).

Zgromadzone dowody, a w tym zwłaszcza opinie biegłych, wykazały, że ciężarna pacjentka powinna zostać przekazana do szpitala o najwyższym stopniu referencyjności już w dniu przyjęcia, wobec ciąży podwyższonego ryzyka. Wyniki prowadzonych badań stanowiły dodatkowe wskazanie ku temu, a ich bezczynna obserwacja została jednoznacznie oceniona jako błąd. Stwierdzono, że w przypadku prawidłowego postępowania istniała umotywowana szansa na zapobieżenie śmierci jednego z bliźniąt.

Na podstawie takich dowodów, wyrokiem z dnia 2 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Tarnowie uwzględnił powództwo w znacznej części i zasądził na rzecz matki dziecka kwotę 230.000,00 zł, a na rzecz ojca - kwotę 220.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę. Ponadto, na rzecz powódki zasądzono także kwotę 50.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie praw pacjenta, jak również kwotę blisko 4.000,00 zł tytułem zwrotu kosztów pogrzebu.

Łączna wartość zasądzonych kwot przekroczyła więc pół miliona złotych. Nadto, wszystkie kwoty przyznano wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od przedsądowego wezwania pozwanego do zapłaty (2021 rok).

Wyrok nie jest prawomocny.

Powodów reprezentowali mec. Jolanta Budzowska oraz mec. Michał Krzanowski.