W ocenie mec. Jolanty Budzowskiej w niedługim czasie powinna zapaść w tej sprawie uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN, w przeciwnym razie, ustabilizowana, korzystna dla poszkodowanych w ostatnim czasie linia orzecznicza w procesach o zadośćuczynienie dla osób bliskich poszkodowanego, może znów stać się nieprzewidywalna.
Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych SN stanęła na stanowisku, że więź rodzinna nie może być dobrem osobistym, bo nie jest to wartość ściśle osobista i nie ma charakteru jednostronnego, lecz interpersonalny. To argument tyleż dogmatyczny, co nietrafny.
W ustnym uzasadnieniu do uchwały Sąd podkreślił też, że nie można żądać utrzymania więzi rodzinnych i zaniechania ich naruszeń, z czego wywiódł, że nie mają charakteru dobra osobistego. Stracił jednak z pola widzenia, że nie chodzi tu o ochronę przed wypadkiem losowym czy nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności, ale przed sytuacją, kiedy krzywda w postaci ciężkiego stanu zdrowia osoby najbliższej i niemożności utrzymywania z nią więzi rodzinnych została wyrządzona wskutek bezprawnego działania sprawcy czynu niedozwolonego, z jego winy.
Zdaniem mec. Budzowskiej jednolite orzecznictwo, ostatecznie ukształtowane w zakresie uznania prawa do zadośćuczynienia dla osób bliskich poszkodowanego po wydaniu w ubiegłym roku trzech spójnych i znakomicie uzasadnionych uchwał Izby Cywilnej SN, podjętych w składzie 7 sędziów, nie zmieni się. Pamiętajmy, że zgodnie z Ustawą o Sądzie Najwyższym to do Izby Cywilnej, a nie Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należą sprawy z zakresu prawa cywilnego, stąd też m.in. inny autorytet ich rozstrzygnięć. W zależności jednak od tego, jak będzie wyglądała praktyka, może okazać się celowy wniosek o podjęcie kolejnej uchwały w przedmiocie więzi rodzinnych, ale tym razem powinien być przedstawiony składowi całej Izby Cywilnej. Na skład - tych konkretnie - dwóch 2 połączonych izb nie liczyłabym.
