Dziś wszystko rozbija się nie tyle o środki na funkcjonowanie Komisji, ale o to, kto ma w efekcie zapłacić pacjentowi. Obecnie ma to zrobić szpital, a w dodatku sam ma określić, ile chce zapłacić. To nie może działać. Ponad 70 % pacjentów odrzuca proponowane przez szpital rekompensaty, bo są rażąco zaniżone.
Moim zdaniem, za zdarzenia medyczne, o których orzeka Komisja, powinny płacić ubezpieczyciele szpitala w ramach obowiązkowych polis OC. Pacjenci zyskaliby wreszcie realną możliwość uzyskania odszkodowania za błąd medyczny na szybkiej, uproszczonej ścieżce postępowań przed Komisją. Zyskaliby też lekarze i pozostały personel: mniej spraw trafiałoby do prokuratury, bo życie pokazuje, że motywem składania zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa jest poszukiwanie sprawiedliwej oceny i wynikająca z bezsilności frustracja poszkodowanego przez błąd medyczny pacjenta.
Podstawowym problemem, który dziś przeszkadza Komisjom i pozostaje nadal nierozwiązany, jest więc zapewnienie prawidłowego wykonywania orzeczeń komisji przez podmioty lecznicze. Szpitale nie kwapią się do wypłaty godziwych rekompensat, bo odszkodowania za zdarzenia medyczne orzeczone przez Komisje nie są objęte obowiązkową polisą OC. Szpitale, z jak zwykle dziurawym budżetem, czekają więc, jak pacjent wygra sprawę w sądzie – wówczas już za ten sam przypadek szkody na zdrowiu pacjenta zapłaci za szpital ubezpieczyciel. Nie ma się więc co dziwić, że przy obecnym rozwiązaniu wszyscy są więc niezadowoleni: lekarze i pielęgniarki, bo kilka razy muszą zeznawać w tej samej sprawie: przed Komisja, przed sądem, w prokuraturze. Pacjenci, bo nie dość, że postępowanie przed Komisją trwa, to i tak zwykle nie kończy się uzyskaniem przez nich odszkodowania.
