Pozwem wniesionym w 2011 r. wszczęty został proces o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę oraz ustalenie odpowiedzialności na przyszłość, na rzecz pacjenta, który w efekcie przebytego, zbyt późno rozpoznanego i źle leczonego udaru mózgu stał się osobą całkowicie niepełnosprawną fizycznie. Powództwem objęto także roszczenia żony i syna pacjenta, dochodząc na ich rzecz zadośćuczynienia za naruszenie prawa do szczęśliwego, niezakłóconego życia rodzinnego.

Opinia biegłego neurologa sporządzona w toku procesu potwierdziła, że postępowanie medyczne prowadzone względem powoda było niewłaściwe: nie przewieziono go do specjalistycznego ośrodka zajmującego się leczeniem udarów, nie wdrożono obligatoryjnej w podobnych przypadkach diagnostyki, a w efekcie zbyt późno rozpoznano rzeczywistą przyczynę dolegliwości, pozbawiając powoda możliwości wdrożenia skutecznego leczenia (które mogło być zastosowane tylko w ściśle określonym przedziale czasowym).

W wyroku wydanym w dniu 15 października 2014 r. Sąd zasądził na rzecz powoda zadośćuczynienie w kwocie 500 000 zł, a nadto odszkodowanie, zaległą rentę oraz rentę na przyszłość, jak również ustalił odpowiedzialność pozwanych za ewentualne dalsze szkody. Sąd uwzględnił również roszczenie o zadośćuczynienie dla żony i syna powoda, przyznając im odpowiednio 30 000 zł i 100 000 zł.

W procesie powodów reprezentowała mec. Karolina Kolary.