Stan faktyczny omawianej sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Poszkodowany w 2014 r. odbywał ćwiczenia rotacyjne w ramach Narodowych Sił Rezerwowych, do których to Sił zgłosił się dobrowolnie. Podczas wspomnianych ćwiczeń pozorowano atak terrorystyczny na zaporę wodną, z tego też powodu manewry odbywały się w terenie. Poszkodowany wraz ze swoim oddziałem zostali skierowani do jednego z wcześniej przygotowanych umocnień (okopu z worków z piaskiem). Ze względu na fakt, że okop nie pomieścił wszystkich żołnierzy, został mu wydany rozkaz zajęcia miejsca poza okopem, w jego bezpośredniej bliskości. W wyznaczonym miejscu strzeleckim znajdowała się również lampa uliczna. Gdy poszkodowany zajął swoje miejsce, jego przełożony wydał rozkaz strzału. W momencie pierwszego wystrzału amunicją ślepą, łuska z karabinu poszkodowanego odbiła się od słupa lampy i uderzyła w oko poszkodowanego, wywołując natychmiastowo obrażenia narządu wzroku. Poszkodowanemu najpierw pomocy udzielił wojskowy medyk, a następnie powód został przewieziony do pobliskiego szpitala.

Przez okres dwóch lat powód odbywał intensywne leczenie mające na celu przywrócenia wzroku w oku, bowiem bezpośrednio po zdarzeniu u poszkodowanego występowało wyłącznie widzenie w postaci poczucia światła bez lokalizacji. Dopiero po przejściu kilku wieloaspektowych zabiegów okulistycznych, w tym m.in. wszczepienia sztucznej soczewki, ostrość wzroku w uszkodzonym oku częściowo wróciła u poszkodowanego, jednak powód nigdy nie odzyskał pełnej ostrości i całkowitego widzenia sprzed zdarzenia.

Celem oceny prawidłowości przeprowadzonych ćwiczeń z udziałem powoda, Sąd powołał biegłego z zakresu wojskowości. Biegły – będący również podporucznikiem rezerw – stwierdził, że ćwiczenia były przeprowadzone w sposób wadliwy, bowiem wyznaczenie powodowi stanowiska strzeleckiego w bezpośredniej bliskości słupa latarni było działaniem nieprawidłowym, podobnie jak brak zapewnienia powodowi okularów ochronnych. Na tej podstawie biegły stwierdził, że Wojewódzki Sztab Wojskowy nie zapewnił poszkodowanemu bezpieczeństwa w trakcie ćwiczeń. Dodatkowo biegły miał zastrzeżenia co do postępowania struktur wojskowych po wypadku, bowiem nie zabezpieczono oraz nie zbadano karabinu, z którego poszkodowany strzelał, a według biegłego należało to uczynić celem sprawdzenia sprawności broni.

Wydający wyrok Sąd zgodził się z oceną biegłego, że doszło do nieprawidłowości w zakresie organizacji ćwiczeń, chociaż Sąd nie uznał, by w przedmiotowym przypadku występował obowiązek zapewnienia przez Sztab Wojskowy żołnierzom NSR okularów ochronnych, bowiem nie przewidziano ich jako elementu wyposażenia w odpowiednim rozporządzeniu. Warto w tym miejscu wskazać, że żołnierze profesjonalni z jednej z brygad powietrznodesantowej, którzy również uczestniczyli w tych ćwiczeniach obok żołnierzy NSR, takie okulary posiadali. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, Sąd uznał, że Skarb Państwa, za który w procesie działał Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, ponosi na podstawie art. 417 k.c., tj. odpowiedzialność odszkodowawczą za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

W związku z przypisaniem odpowiedzialności za poniesioną przez powoda szkodę, na rzecz poszkodowanego zasądzono adekwatnie wysoką kwotę zadośćuczynienia oraz odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za czas trwania procesu, a także odpowiednie koszty procesu.

Wyrok nie jest prawomocny.

Poszkodowanego w procesie dochodzenia roszczeń reprezentowali mec. Jolanta Budzowska oraz mec. Andrzej Kusch.