W 2005 roku zapadł korzystny wyrok na rzecz małoletniej powódki, w którym zasądzono na jej rzecz m. in. zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę. Renta ta, zgodnie z art. 907 § 2 kc, miała charakter tymczasowy. W grudniu 2009 roku rodzice powódki działając w jej imieniu postanowili wystąpić z żądaniem zmiany wysokości tej renty z uwagi na wzrost kosztów potrzebnych na leczenie i rehabilitację ich dziecka, cierpiącego na mózgowe porażenie dziecięce. Z uwagi na fakt, że pozwany szpital nie zastosował się do wezwania o dobrowolne podwyższenie zasądzonej w kwocie 1130 zł renty, został wniesiony pozew o podwyższenie renty do kwoty 3900 zł. Sąd Okręgowy przeprowadził postępowanie, w którym przeprowadzono dowody przede wszystkim z opinii biegłych, którzy ocenili czy wydatki są uzasadnione stanem zdrowia dziecka. Sąd przeprowadził również dowód z dokumentów na okoliczność celu i wysokości ponoszonych przez rodziców wydatków. W efekcie sąd uznał za zasadne podwyższenie renty do kwoty 3200 zł.

Kwota ta została następnie w wyniku apelacji strony przeciwnej obniżona do sumy 2800 zł, ale i tak w znaczący sposób pozwala na poprawę warunków leczenia i zapewnienie dziecku należytej całodobowej opieki. Wyrok ma istotne znaczenie z uwagi na fakt, że jest wyrazem praktycznego zastosowania art. 907 § 2 kc i możliwości podwyższenia renty zasądzonej w przeszłości prawomocnym wyrokiem.

Wyrok Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego w Lublinie.

Pełnomocnikiem małoletniej powódki była mec. Jolanta Budzowska.