Poszkodowany w wypadku doznał urazu wielonarządowego, w tym rozerwania krezki esicy, a także wstrząśnienia mózgu. Jego stan początkowo był ciężki, niemniej wdrożone leczenie pozwoliło na jego znaczącą poprawę. Wraz z biegiem czasu powód najpierw odzyskał świadomość, nie odzyskując jednak pamięci z dnia wypadku oraz okresu bezpośrednio po nim. Następnie, poszkodowany powoli, mozolnie, odzyskał także sprawność fizyczną, w następstwie dalszego leczenia, a zwłaszcza szerokiej rehabilitacji.

Odpowiedzialność co do zasady nie była sporna, wobec czego przeprowadzone dowody, w tym z opinii biegłych, koncentrowały się na wykazaniu krzywdy powoda. Zasięgnięcie opinii specjalistów z zakresu: ortopedii i traumatologii, chirurgii ogólnej, a także neuropsychologii, pozwoliło uwidocznić trwałe następstwa wypadku dla stanu zdrowia powoda, które rzutują na jego krzywdę, i to niezależnie od tego, że na dzień wyrokowania organizm powoda powrócił do względnej sprawności.

W tym stanie rzeczy sąd uznał, że adekwatnym zadośćuczynieniem za doznaną przez powoda krzywdę będzie kwota 110.000 zł. Uwzględniając dobrowolne naprawienie szkody przed procesem do kwoty 35.000 zł, na rzecz powoda zasądzono dalsze 75.000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, a ponadto także odszkodowanie odpowiadające kosztom odwiedzin powoda w szpitalu przez jego rodzinę. Kwoty te zasądzone zostały wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od momentu upłynięcia ustawowego terminu na spełnienie przez pozwanego świadczenia, a który wypadał pod koniec 2017 r.