Wynik badania, jaki otrzymał pacjent, był uspokajający, stwierdzono jedynie guzkowate zapalenie powięzi. Lekarz napisał także, że zmianę usunięto z odpowiednim marginesem. Niestety, po roku od tego zabiegu wygląd operowanego miejsca nadal budził niepokój pacjenta.

Kolejne badania zakończyły się postawieniem innej diagnozy: czerniak. Lekarze zarządzili więc weryfikację badania wycinka pobranego rok wcześniej. Okazało się, że już wtedy należało ocenić, że zmiana, która została wycięta, była w istocie naciekiem nowotworu złośliwego, jak również, że zmiany nie usunięto z marginesem zdrowych tkanek.

Niewątpliwie z powodu błędnego zdiagnozowania wycinka w pierwszym badaniu histopatologicznym powód nie mógł dowiedzieć się odpowiednio wcześnie, że cierpi na chorobę nowotworową. Doszło do znacznego opóźnienia w leczeniu.

Sąd Apelacyjny w Warszawie, rozpatrując sprawę na skutek apelacji ubezpieczyciela pozwanego szpitala, nie miał wątpliwości, że zasądzona wcześniej kwota 60 tys. zł. nie jest kwotą zawyżoną, jak twierdził zakład ubezpieczeń.
Zadośćuczynienie z tytułu naruszenia praw pacjenta w postaci:

- prawa pacjenta do informacji o jego stanie zdrowia
- prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej,
- prawa pacjenta do świadczeń udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym, powinno być wysokie, a nie symboliczne.

Sąd, podzielając pogląd prawników z kancelarii BFP, reprezentujących powoda, i Sądu I instancji podkreślił, że w pozwanym szpitalu doszło do rażącego naruszenia praw pacjenta:

„Patomorfolog dokonując badania histopatologicznego powinien wziąć pod uwagę (wykluczyć) możliwy, najbardziej niekorzystny dla pacjenta wariant diagnostyczny typ akralny czerniaka złośliwego, a dalej dla pełnej diagnostyki lekarz powinien wykonać badanie immunohistochemiczne lub poprosić o konsultację preparatów w ośrodku o wyższej referencyjności, których to czynności patomorfolog zaniechał.”

Wyrok jest ostateczny.