Sprawa dotyczyła pacjentki, która zmarła na skutek zaniedbań w toku opieki po planowej operacji resekcji żołądka.

Operacja, jak się początkowo wydawało, przebiegła bez powikłań. Niestety, kilka godzin po jej zakończeniu, stan pacjentki zaczął się istotnie pogarszać – sprawiała wrażenie bardzo słabej, była blada, miała sine usta, a jej mowa była nieskładna i powolna. Nikt z personelu szpitala nie zauważył jednak tego pogorszenia, ponieważ nikt nie interesował się stanem pacjentki – wspomniane objawy zostały zauważone i przekazane personelowi dopiero przez członków jej rodziny, gdy przyszli w odwiedziny.

Jak się później okazało, pacjentka od zakończenia operacji krwawiła wewnętrznie z niezaopatrzonego naczynia tętniczego, a także ze śledziony, która została jatrogennie uszkodzona podczas operacji. Niestety, operacja naprawcza została wykonana z tak znacznym opóźnieniem, a pacjentka utraciła już tak dużo krwi, że jej życia nie udało się uratować.

Jak wynika z wydanych w sprawie opinii biegłych, pacjentka, w szczególności z uwagi na współistniejące schorzenia, wymagała w dobie „0” po operacji stałego monitorowania funkcji życiowych (takich jak ciśnienie tętnicze, tętno, saturacja). Powinna także pozostawać pod nadzorem pielęgniarskim. Wymagania te nie zostały jednak spełnione w tym przypadku. Świadczyła o tym w szczególności dokumentacja medyczna, w której zapisano tylko jedną wartość ciśnienia tętniczego (nadto nie wiadomo z której godziny).

Co do rozpoznania krwotoku, biegły wskazał, że już wynik pierwszego badania morfologii krwi po operacji był niepokojący, i wraz z obrazem klinicznym, świadczył o utracie krwi przez pacjentkę. Co więcej, zgodnie z opinią biegłego, kolejne badanie morfologii wskazywało już na występowanie masywnego krwotoku u pacjentki.

Biegły wyraził także swoje zdziwienie wobec braku niezwłocznego wykonania badania USG jamy brzusznej wobec okoliczności wskazujących na występowanie krwotoku wewnętrznego. Takie badanie, gdyby je wykonano, potwierdziłoby krwotok, a co byłoby wskazaniem do natychmiastowego przetransportowania pacjentki na salę operacyjną.

Wszystkie te zaniedbania istotnie opóźniły zdiagnozowanie krwotoku oraz wdrożenie niezbędnej operacji naprawczej. Biegły skonkludował, że spóźniona reakcja chirurgiczna na krwotok spowodowała nieodwracalne uszkodzenie organizmu pacjentki zakończone jej zgonem.

W wyroku sądu I instancji mąż pacjentki otrzymał zadośćuczynienie w wysokości 200 tysięcy złotych, młodsza córka w wysokości 150 tysięcy złotych, natomiast starsza córka oraz syn – w wysokości po 100 tysięcy, z należnymi odsetkami. Sąd zasądził także na rzecz męża zmarłej zwrot poniesionych przez niego kosztów pogrzebu.

Wyrok nie jest prawomocny.

Rodzinę zmarłej pacjentki reprezentowali Mec. Jolanta Budzowska, Mec. Andrzej Kusch i Mec. Michał Krzanowski.